Aktualne spektakle

(...) Piszę, co piszę, w zgodzie ze smakiem opowieści Burzyńskiej i Opalskiego jestem, ale też wiem, że piszę jakby tylko z jednej strony medalu. Piszę, patrząc na całość tylko przez Marcina Kuźmińskiego, przez tę zachwycającą, w trzech, czterech chwilach dojmującą rolę tytułową.(...)

(...)Lekka i zatrważająca jest ta sztuka, zabawna i straszliwa. Znakomity Marcin Kuźmiński odnajdujący się wybornie w każdym z wcieleń, pokazuje z Moniką Niemczyk, z jej ufryzowanymi włosami i żółtymi piórami, całą paletę barw, uśmiechów i łez. Od śmiechu, delikatności i piękna, przez miłość drobiazgową, dokładną, oszałamiającą i zadziwiającą, aż do szaleństwa, przekraczającego powoli wszystkie z możliwych granic. O takiej miłości nam opowiadają w Miniaturze. Abstrakcyjnej i niemożliwie trwałej. Ale i ślepej, wielbiącej idee, wzniosłe obrazy i niezdefiniowane widziadła. Miłości przysłaniającej osobę; miłości, w której obraz zastąpił ludzkie ciało. Trwoży i niepokoi, ale i pociąga ten magiczny miłosny wzór, w którym uczucie, choć przesiąknięte obłędem - pozostaje: nieporuszone przez czas i przestrzeń, znające każdy kosmyk włosów i ułożenie dłoni. Zabawnie jest momentami, ale też pełno na scenie oparów grozy i szaleństwa. Zdaje się, że tu już o miłości prawić nie sposób... Cichy pomruk się jednak rozlega z ciemnego kąta. Bo czymże ma być miłość, jeśli nie szaleństwem.

(...)Tak gra Marcin Kuźmiński. Z zadziwiającą lekkością przeistacza się z demonicznego demiurga w bezbronnego, wobec zwierzęcej (dosłownie) kobiecości Amelii, mężczyznę. Tworzy postać wieloznaczną, którą widz sam powinien sobie dopowiedzieć. Psychopata, kabotyn, diabeł, marzyciel, kreator cudzego życia, czy po prostu zakochany nieprzytomnie facet? Wszystkiego po trochu. Emocjonalną gęstością i bogactwem ekspresji zagarnia przestrzeń spektaklu.(...)

"Akompaniator" autorstwa Anny Burzyńskiej to sztuka przewrotna, co rusz wyprowadzająca w pole widza naiwnie wierzącego, że z łatwością potrafi przewidzieć następny krok postaci. Gdy już myślimy, że koniec okaże się banalnym happy endem, Burzyńska, jak w "Fabulancie", puszcza do nas oko, pchając fabułę w zupełnie innym kierunku.