Zespół

	Emil Wesołowski

Tancerz, choreograf, pedagog. Dyrektor Baletu Teatru Wielkiego - Opery Narodowej. Ukończył Państwową Szkołę Baletową w Poznaniu. W 1966 r. zaangażował się do Opery Poznańskiej. W 1973 r. opuścił operę wraz z innymi tancerzami Conrada Drzewieckiego i został solistą, a w 1976 r. pierwszym solistą Polskiego Teatru Tańca. Stworzył tam szereg kreacji w choreografii Conrada Drzewieckiego, był też pierwszym wykonawcą roli Jazona w balecie Medea Teresy Kujawy. Występował z zespołem Drzewieckiego w wielu krajach Europy, brał udział w kilku filmach baletowych. Współpracował jako pedagog z poznańską szkołą baletową, prowadził zajęcia baletmistrzowskie w Polskim Teatrze Tańca, rozpoczął też współpracę choreograficzną z teatrami dramatycznymi i muzycznymi. W 1979 r. postanowił poszukać możliwości pracy twórczej na własną rękę. Przez sezon kierował baletem Opery Wrocławskiej, a następnie Teatru Wielkiego w Poznaniu. W połowie 1982 r. przyjął funkcję kierownika baletu w warszawskim Teatrze Wielkim. Wykonywał tu jeszcze trzy znaczące role charakterystyczne: Złą Wróżkę Carabosse w Śpiącej królewnie Gusiewa, Wdowę Simone w Córce źle strzeżonej Ashtona i Przełożoną w Balu kadetów Lichine'a. Przygotował choreografię do wielu inscenizacji operowych: Madame Butterfly Pucciniego, Króla Rogera Szymanowskiego, Strasznego dworu Moniuszki, Otella Verdiego, Oniegina Czajkowskiego, Don Giovanniego Mozarta. Aidy Verdiego. Najważniejsze realizacje choreograficzne Emila Wesołowskiego: Quattro movimenti (muz. B.Schaeffer, Opera Wrocławska, 1980), Ballada (muz. F.Chopin, VII Łódzkie Spotkania Baletowe, 1983), Trytony (muz. Z.Rudziński, Teatr Wielki w Warszawie, 1985), Gry (muz. C.Debussy, Teatr Wielki w Warszawie, 1989; Mozartiana (muz. P.Czajkowski, Polski Teatr Tańca, 1990), Dies irae (muz. R.Maciejewski, Teatr Wielki w Warszawie, 1991), Legenda o Józefie (muz. R.Strauss, Teatr Wielki w Łodzi, 1991 i Teatr Wielki w Warszawie, 1992), Święto wiosny (muz. I.Strawiński, Teatr Wielki w Warszawie, 1993), Romeo i Julia (muz. S.Prokofiew, Teatr Wielki w Warszawie, 1996), Tryptyk: Powracające fale, Harnasie, Krzesany (muz. Mieczysław Karłowicz, Karol Szymanowski, Wojciech Kilar, Teatr Wielki w Warszawie, 1997), Cudowny Mandaryn (muz. Béla Bartók, Teatr Wielki w Warszawie, 1999). Z końcem sezonu 1984/85, w nadziei na rozszerzenie swoich działań choreograficznych, zrezygnował z funkcji kierownika baletu. Rozwinął kontakty z teatrami dramatycznymi i operowymi. Pracował z wieloma wybitnymi reżyserami, zdobywając bezcenne doświadczenie inscenizatorskie. Szczególnie interesująca okazała się paroletnia współpraca choreograficzna z Januszem Wiśniewskim przy jego kolejnych przedstawieniach autorskich. W uznaniu swojego dorobku, we wrześniu 1992 r. Emil Wesołowski otrzymał tytuł głównego choreografa, a w lipcu 1995 r. został dyrektorem Baletu Teatru Wielkiego - Opery Narodowej w Warszawie. Przygotował także choreografię do dwóch słynnych produkcji operowych, reżyserowanych przez Mariusza Trelińskiego - Damy Pikowej w berlińskiej Staatsoper Unter Den Linden (grudzień 2003) i w Operze Narodowej w Warszawie (grudzień 2004) oraz do Andrei Chénier w Teatrze Wielkim w Poznaniu (marzec 2004) i w Operze Waszyngtońskiej (wrzesień 2004).